Escucando estrelles

El drechu de Poznera ye ún de los que ta reconocíu ente les figures xurídiques tradicionales asturianes, y consiste en que los vecinos podíen plantar y aprovechar árboles nes tierres comunales, siendo la propiedá del tarrén del pueblu, pero l’árbol y tolo que produxere yera del que lu plantaba. A estos árboles llamábenlos entepolaos, y munches vegaes poníase-yos una marca pa identificalos. Quedaben reconocíos ante notariu al tresmitilos a los fíos (hai bayura d’exemplos).

Esta costume tien los sos raigaños na edá de bronce (nun vamos a dicir que vien de los celtes porque dalgún purista igual nos pega, pero podíemos dicilo guapamente): el que plantaba un árbol yera’l dueñu y lligaba de dalguna manera’l so destín al árbol. Amás d’aprovechase d’él tenía que mantenelu pa que nun molestare, y pasalu a los fíos cuando él morriere, ensin poder cortalu.

Esti drechu usóse sobre too coles castañales, un árbol que dio de comer a munches xeneraciones d’asturianos.

La pallabra poznera nun apaez nel sacrosantu diccionariu de l’Academia. Que yo sepa tien tres significaos: amás de ser el drechu que vos acabo contar, pue ser tamién el furacu que se fai nel suelu y nel que s’echa cuchu pa plantar un árbol, Arias, nel diccionariu de LNE, recueye que pue ser tamién la caña que s’espeta nel suelu y xorrez ensin raíz.